“Ik heb het altijd vervelend gevonden, maar helaas zit het nou eenmaal bij mij in de familie: makkelijk aankomen en te zwaar zijn. Ik kom al aan als ik alleen maar naar aardappels kijk. Maar wat er bij mij ook altijd in heeft gezeten, is discipline. Toen ik op mijn 21ste 105 kilo woog ging bij mij de knop om. Ik sportte zes keer per week en wist na een tijdje precies wat ik wel en niet kon eten. Zo viel ik veertig kilo af.
“En zo heb ik het altijd in de hand kunnen houden. Tot de geboorte van mijn dochter, die inmiddels negen is. Ineens leek het alsof alle regels waren veranderd. Ik at nog steeds net zo gezond. Ik verving pasta door volkoren varianten of liet koolhydraten helemaal weg. Toch bleven die kilo’s erbij komen. Dat maakte me zo moedeloos en gefrustreerd. Ik deed zó mijn best, maar voor wat? En ja, als ik me zo voelde, schoot het gezonde eten er soms ook bij in. Ik raakte steeds verder in een negatieve spiraal.
“Mijn man zag hoe hard ik mijn best deed en zei op een gegeven moment: ‘Moet je het niet gewoon accepteren? Misschien is dit nu gewoon hoe je bent.’ Maar dat kon ik niet. Ik kon mezelf niet mooi vinden. Niet dat ik ongelukkig was of mezelf opsloot. Ik bleef leuke, actieve dingen doen, maar soms, als ik dan een leuke dag had gehad, zag ik mezelf plotseling in een winkelruit en voelde ik me verdrietig. Dan werd ik weer herinnerd aan mijn gewicht en aan het spiegelbeeld waarin ik mezelf niet herkende. Ik voelde me niet zoals ik eruitzag. Ik wilde fit en gezond zijn. En dat was ik niet.”
Afval-bubbel
“Ik heb toen van alles geprobeerd, zoals het ketodieet en intermittent fasting. Sommige dingen werkten even, maar ik raakte die overtollige kilo’s niet meer kwijt. Maar toen las ik over de hormoonreset van Een maatje minder. Misschien was dit wel het antwoord op de vraag waarom ik ineens niet meer af kon vallen: misschien waren mijn hormonen gewoon in de war. Toch bleef ik sceptisch. Ik had al zo vaak gelezen of gehoord dat iets écht zou werken.
Dat veranderde toen ik het filmpje van de broers zag. Als zij deze afvalmethode voor hun moeder hadden ontwikkeld, dan moest het wel goed zitten. Voor je moeder wil je het beste. In het eerste online gesprek werd meteen duidelijk dat dit geen wondermiddel was, maar een leefstijl. Dat gaf me hoop. Ik geloof niet in wonderen, maar in hard werken en in begrijpen wat je doet en waarom. Toch heb ik het aanbod voor gesprekken met een coach afgeslagen. Ik wist dat ik ook nu de motivatie weer helemaal uit mezelf kon halen. Ik had er weer zin in om helemaal in mijn eigen afval-bubbel te zitten. En zelf de regie terug te pakken.”
Een snelle start
“Vorig jaar juni begon ik op 107 kilo. In het begin was ik heel streng voor mezelf. Je kunt het maar beter meteen goed doen, dacht ik. De eerste weken waren best pittig, vooral de groentedagen. Op die dagen voelde ik me een beetje leeg. Het vasten viel me juist heel erg mee. Het was een verademing om even een hele dag niet aan eten te hoeven denken.
“Mijn strenge aanpak had effect. Vier maanden later, in oktober op mijn verjaardag, was ik al twintig kilo kwijt. Dat was de beste motivatie die ik mezelf kon wensen. Mensen zeggen altijd dat snelle afvalmethoden niet werken, maar als je niets ziet gebeuren op die weegschaal, haak je af. Dit gaf me juist de start die ik nodig had.
“En ik bleef afvallen. Inmiddels ben ik 33,5 kilo kwijt en weeg ik 74,6 kilo, ver onder mijn eerste streefgewicht van 80 kilo. In oktober kocht ik een hele nieuwe garderobe en die is nu alweer te groot. Dat is een bizar, maar heerlijk gevoel.”
“Dat van die leefstijl, dat blijkt te kloppen als een bus. Het voelt niet meer als afvallen, laat staan als een straf. In de eerste maanden raakte ik nog in de stress als ik twee feestjes in een weekend had. Dan was ik bang dat het meteen weer mis zou gaan. Nu weet ik dat die ene kilo die er na zo’n weekend misschien bijkomt, er na drie dagen ook weer af is als ik mijn ritme oppak. Ik geniet gewoon weer van een kaasplankje of een drankje op z’n tijd.”
Hiken in de Azoren
“Mensen vragen me vaak of deze nieuwe leefstijl niet moeilijk vol te houden is met een gezin en een drukke baan in de zorg. Maar dat gaat juist heel goed. Voor mij werkt foodpreppen het allerbeste. Op zondag sta ik in de keuken en maak ik grote ovenschotels met groenten, kip en cottage cheese. Ik houd van cottage cheese. Ik maak er wraps van, doe het door de soep of gebruik het als vulling.
“Ik vind het ook heel leuk om mijn recepten met de Facebook-community te delen. Zoals mijn komkommerwrap met pulled chicken. Ik had niet gedacht dat ik zoveel aan de online groep zou hebben. Ik doe graag dingen alleen, maar de sfeer daar is zo gezellig en positief dat ik er toch veel uit haal. De vrouwen daar begrijpen eigenlijk als enige echt waar je doorheen gaat. Ik vind het leuk om hen te motiveren, en zij motiveren mij ook.
“Ik geniet van de kleding en de kleine maten die ik nu weer kan kopen, en van alle complimenten over mijn uiterlijk. Al zegt mijn man er steeds bij: ‘Niet dat je eerst niet mooi was, hoor.’ Maar als ik in een nieuwe outfit naar beneden kom, dan zie ik hem kijken. Ook geniet ik van hoe fit ik me voel. Tennissen gaat echt een stuk beter met een maatje minder.
“Deze week ga ik met een vriendin naar de Azoren om te hiken. Vroeger zou ik me nu al druk maken over wat ik daar allemaal niet ‘mag’ eten. Nu heb ik er gewoon zin in. Ik weet wat ik moet doen, ik weet wat mijn lichaam nodig heeft en ik weet dat ik na de vakantie gewoon weer kan terugvallen op mijn gezonde routine. Dat gevoel van controle is zó fijn. Je moet er hard voor werken, maar juist die moeilijke dagen laten zien dat er echt iets verandert. Je bent bezig met het bouwen aan een heel nieuw leven.”
