Voor iedereen klaarstaan, behalve voor jezelf. José (44) herkent het maar al te goed. Al ruim twintig jaar zorgt ze met hart en ziel voor kinderen met een beperking. Ruim een jaar geleden zat ze er zelf helemaal doorheen: haar moeder was net overleden, ze bleek long covid te hebben en op de weegschaal in het ziekenhuis zag ze een getal waar ze van schrok. Op dat moment besloot ze dat het om haar eigen gezondheid moest gaan. Inmiddels is ze 30 kilo lichter. En ze vond iets terug: het vertrouwen in zichzelf.
“Al meer dan twintig jaar werk ik met gehandicapte kinderen. Op een ZML-school, voor zeer moeilijk lerende kinderen, begeleid ik ze één op één. Ik ben dus wel juf, maar eigenlijk ook weer niet. Ik doe het met veel passie en liefde, voor de kinderen vooral.
“Het is makkelijker om voor een ander te zorgen dan voor jezelf. Dus dan ga je heel makkelijk door. Sinds ik verkering kreeg, kwamen de kilo’s er van lieverlee een beetje aan. We houden gewoon van lekker eten. Mijn kleding ging strakker zitten, maar met vesten valt dat niet zo op. Je denkt: ach ja, die maten, dat zegt niet alles. Ik had wel door dat ik aangekomen was. Ik vond het alleen nog niet zo’n ramp.”
‘Ik was gewoon op’
“Iets meer dan een jaar geleden kreeg ik de diagnose long covid. Eigenlijk een postviraal syndroom: mijn lijf ruimt virussen niet goed op. Het was echt geen leuke periode. Mijn moeder was net overleden. En ik kreeg koorts als ik iets ging doen. Als ik ging douchen of een stukje ging lopen, schoot mijn koorts boven de 38,5. Veel spierpijn. Moe. Gewoon op. Na het aankleden moest ik gaan zitten, omdat ik compleet gevloerd was.
“Dan bikkel je door. Tot ik dacht: ik heb geleerd, met koorts ga je niet werken. En ik kreeg elke dag koorts. Dus moest ik de ziektewet in.
“In het ziekenhuis ging ik op de weegschaal staan. Toen schrok ik me de pleuris. Ik had niet door dat het zo erg was. Ik dacht: dit is de grens. Als ik zo doorga, dan gaat het gewoon niet meer. Er moet nu wat gebeuren.”
‘Ik had een stok achter de deur nodig’
“Een natuurgeneeskundige hielp me met mijn long covid. Toen ik haar over die weegschaal vertelde, zei ze: ‘Ik weet wel iets voor je: Een Maatje Minder. Ik doe het zelf ook. En ik heb het een aantal vrouwen al aangeraden en die zijn er tot nu toe allemaal goed mee afgevallen.’ Ze vertelde dat het gebaseerd is op je hormonen. Bij mij had ze al gezien dat daar iets niet goed zat. Toen was het één en één is drie.
“Ik ging er niet in met het idee dat ik 30 kilo moest afvallen. Mijn insteek was om weer gezond te worden. Ik had een stok achter de deur nodig, om te weten dat ik echt iets in mijn lijf stopte wat goed voor me was. Nu deed ik het voor mijn gezondheid en niet voor mijn uiterlijk.”
‘Wat is nou drie weken?’
“Op 1 september, na de vakantie, ben ik begonnen. Ik dacht: ik ga het gewoon drie weken proberen. Dan zie ik het wel.
“De eerste week was echt veel uitzoekwerk. Je staat veel in de keuken en je kijkt steeds terug in de recepten. Ik was blij dat ik in de ziektewet zat en de tijd had om het rustig mijn eigen te maken. Maar ik viel meteen af. Dan merk je: hé, dit doet wat met me.
“Na die drie weken mocht ik iets lekkers. Dat was mijn stip aan de horizon. En wat is nou drie weken? Toen kwamen de volgende drie weken. En de volgende drie weken. En voor we het wisten was het kerst. Toen was ik al 15 kilo kwijt.
“Ik dacht dat ik pizza en pasta heel erg zou missen. Maar ik heb het niet gemist. En ik had geen trek, dat verbaasde me. De zoete aardappel is mijn grote vriend geworden. Had ik een mindere dag, dan maakte ik mijn courgettesoepje. De comfort-courgette. Ik wil niet meer tellen hoe vaak dat op tafel heeft gestaan.
“In de Facebookgroep zie je hoe dat soepje er bij anderen uitziet. Iedereen maakt het op zijn eigen manier. Daar haalde ik vooral in het begin motivatie en receptjes uit. En je weet: je bent niet alleen. Iedereen heeft die momenten. Ik ook.”
‘Ik val niet af, terwijl ik heel braaf bezig ben’
“In het begin dacht ik echt: mensen, zien jullie het nou niet? Hallo, ik ben gewoon 15 kilo kwijt. Zeg er eens wat van! Dat vond ik heel frustrerend.
“En dan heb je op een gegeven moment zo’n plafondje. Dan denk je: ik val helemaal niet meer af, terwijl ik heel braaf bezig ben. Toen had ik wel zoiets van: ja, maar ik ben wel gewoon gezond aan het eten. Dat ik niet afval is oké, ik ben goed met mijn gezondheid bezig. Ik ben niet elke dag op de weegschaal gaan staan. Een keer in de week vond ik meer dan genoeg.
“In het begin was ik ook heel streng voor mezelf. Maar ik moest weer lief voor mezelf worden. Heb ik ergens echt zin in, dan mag ik dat best nemen. Maar dan moet het wel een acht of hoger zijn. Dan geniet ik ervan en hoef ik me niet schuldig te voelen. Want ik weet: morgen zit ik gewoon weer in het programma.”
Voeding in plaats van vulling
“Inmiddels ben ik 30 kilo kwijt, in een jaar tijd. Van 102 naar 72 kilo. En ik heb niet gesport, dat kon ik niet. Echt bizar eigenlijk. Nu zeggen mensen: ‘Je hoeft niet meer af, hè?’ Dan denk ik: oh, nou. Dank je.
“Fotograferen is mijn hobby, vogels het liefst. Als ik op mijn hurken wilde gaan zitten, moest ik vroeger mijn evenwicht bewaken. Nu kan ik gewoon op mijn hurken zitten. Mijn jukbeenderen zijn weer te zien. Je mist ze niet, maar nu ze er weer zitten, denk je: oh ja, daar zijn ze. En ik heb dingen in maatje S. Ik had nooit gedacht dat ik daarin zou passen.
“Maar het verschil zit vooral in het gevoel dat mijn lijf gezonder is, omdat ik er voeding in stop in plaats van vulling. Mijn lijf vertelt het me ook. Als ik slecht had gegeten, kreeg ik weer spierpijn en klachten. Dan denk je: het is me niet waard om me er rot voor te voelen. Ik heb veel minder zin in suiker gekregen. Zoete dingen smaken nu echt veel zoeter. Ik kan een handje kruidnootjes nemen zonder de hele zak leeg te eten. Dat is echt de knop die om is.”
‘Ik kan dit’
“Mijn energie kan ik niet goed vergelijken, omdat de long covid ertussen zit. De natuurgeneeskundige heeft ook goed haar werk gedaan. Het is en-en-en geworden. Maar ik voel me echt minder moe en een stuk lopen kan ik beter volhouden. Mijn werk ben ik aan het opbouwen. En ik voel me weer een stukje meer mezelf, in alles.
“Ik dacht: ho, ik kan dit gewoon. En ik kan dit volhouden. Dat geeft ook ergens een stukje controle. Er zitten nog steeds dagen tussen dat ik me echt prut voel. Dan mag ik me even rot voelen en er eventjes in hangen. Maar ik weet ook dat ik er weer uit kan komen.
“Ik heb het inmiddels tegen vijf, zes vriendinnen gezegd en iedereen is ermee afgevallen. Tegen een vrouw die twijfelt zou ik zeggen: hou even vol. De eerste weken is het niet gelijk makkelijk en gelijk leuk. Gun jezelf de tijd om het je eigen te maken, het hoeft niet snel. Ga niet obsessief op die weegschaal staan. Doe het voor jezelf en voor niemand anders. Gun jezelf om gezond ouder te kunnen worden. Meer kan je je lijf eigenlijk niet geven.
“En tegen de José die toen op die weegschaal in het ziekenhuis stond? Dat het weer goed gekomen is. En dat het weer goed kan komen. Je kan dit.”
Wil je net zoals José blijvend afvallen? Veel vrouwen merken dat afvallen na hun 40ste levensjaar ineens niet meer lukt – hoe goed ze ook hun best doen.
De oorzaak? Een verstoorde hormoonbalans. Welk hormoon de balans verstoort verschilt echter per vrouw.
Daarom hebben we een korte quiz ontwikkeld waarmee je ontdekt welk hormoon jouw balans verstoort – en wat je daaraan kunt doen.
En zodra een vrouw haar hormonale balans herstelt, dan komt haar metabolisme weer op gang, krijgt ze meer energie, verdwijnt de constante trek en begint ze moeiteloos gewicht te verliezen.
Vul de quiz in en ontdek hoe moeiteloos gewichtsverlies kan zijn zodra jouw hormoonbalans hersteld is. Klik hier om naar de hormoonquiz te gaan.
